Love ya and hope to see ya in next year

Я забыл что значит страх : )))

მას მერე რაც გაიგებ რა არის თავისუფლების აღკვეთა სულ სხვანაირად ჩაგესმის ეს სიტყვები : ))))

ამ ყველაფრის გათვალისწინებით დამებადა აზრი ნუთუ შესაძლებელია სხვადასხვა ერების მითებში ფიგურირებდეს ერთი და იგივე სახის არსებები, რომლებიც ასეოდენ გვანან ერთმანეთს თუ ისინი მხოლოდ და მხოლოდ ფანტაზიის ნაყოფი არიან? მეტაფიზიკაში, რომ არ გავიჭრათ და ლოგიკურად ვიფიქროტ თითქმის შეუძლებელია. და ჩნდება კითხვა საიდან მოდის მითები ამ ჯადოსნურ არსებებზე, მათ სახელმწიფოებზე და დაჟე კულტურულ ფასეულობებზე? : ))

შეგვიძლია დავუშვათ ერთი თეორია დავარქვატ მას “რეალური, თანამედროვე ადამიანის აზროვნების თეორია”. ამ თეორიის მიხედვით შეგვიძლია ვთქვათ, რომ არსებობდნენ მოხეტიალე “მეზღაპრეები” რომლებიც დადიოდნენ ევროპის ტერიტორიაზე და ყვებოდნენ ამ არ არსებული არსებების შესახებ სხვადასხვა მითებს და ლეგენდებს.

სავსებით მისაღები და დამაჯერებელი თეორიაა თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ მთელი კაცობრიობის ისტორიის მანძილზე არიან ცნობილი ასეთი “მეზღაპრეები” მაგ. სამხრეთ და ჩრდილო ამერიკაში ასეთ ადამიანებს ერქვათ “კოკოპელი”, შუა აზიასა და ახლო აღმოსავლეთში მათ ეწოდებოდათ “დერვიშები” (საერთოდ ტერმინი დერვიში უფრო მრავალფეროვანია, მაგრამ ასეთ ადამიანებსაც ეწოდებოდათ დერვიშები). ისინი დაეხეტებოდნენ სოფლიდან სოფელში, ქალაქიდან ქალაქში და ყვებოდნენ სხვადასხვა ისტორიებს, ზღაპრებს, მითებს და ა.შ.

მაგრამ მოდით ამ არსებებს შევხედოთ ცოტა სხვა კუთხით. არა თანამედროვე ადამიანის პრაგმატულ–პრაკტიკული, არამედ უფრო მეტაფიზიკური აზროვნებით შევხედოთ ამ საკითხს და დავუშვათ, რომ ეს არსებები მართლაც არსებობდნენ და ჩვენს არც თუ ისე შორეულ წინაპრებს შეეძლოთ მათთან ურთიერთობა. დავუშვათ, რომ მაგ დროს როდესაც ადამიანის ტვინი ჯერ კიდე არ იყო შებოჭილი ტექნოკრატიული აზროვნებით და პრაგმატული გონებით ადამიანს შეეძლო ეხილა არსებები, რომლებიც იმყოფებიან ჩვენს გვერდით ოღონდ ცოტა სხვა სივრცეში, პარალელურ განზომილებაში, რეალობაში. და შეეძლოთ მართთან პირდაპირი ფიზიკური კავშირის დამყარება, კულტურული ფასეულობების გაცვლა და ერთმანეთის ცხოვრებაზე ზემოქმედების მოხდენა და მაგიტომაც არის, რომ ამდენი ქვეყნების ამდენი ერების ასეოდენ დიდ მითების და თქმულებების ნუსხაში ფიგურირებს ასეოდენ ერთნაირი არსებები. მაგრამ დროთა განმავლობაში ადამიანმა დაკარგა ეს თავისი შესაზლებლობა ეხილა ისინი, ეკონტაქტა მათთან და მაგიტომაც იქცნენ ისინი დღევანდელი ადამიანის აზროვნებაში მხოლოდ ფერმკრთალ სულებად და ლეგენდების პერსონაჟებად, მაგრამ ისინი აქ არიან ჩვენს გვერდით, გვესაუბნებიან, გვეძახიან მაგრამ ვერ გვაგონებენ, ჩვენ მათ ვერ ვხედავთ, ვერ აღვიქვავთ. მაგრამ იქ სადღაც ქვეცნობიერში ღრმად დამალულ, წარსულში დაკარგულ შესაძლებლობით ჩვენ მაინც ვგრძნობთ მათ სიახლოეს და მაგიტომაც დღევანდელ დღეს, როდესაც ჩვენი სამყარო ყოვლად შეპრყობილია ტექნიკური და კიბერნეტიკული პროგრესით ისინი, მაინც იჩენენ თავს ამა თუ იმ წიგნში, ფილმში, მულტილმში თუ თამაშში…

1. როდესაც გულზე და ფილტვზე ოპერაციის შემდეგ ამიკრძალეს 6 თვით ალკოჰოლის დალევა და 1 წლით სიგარეტის მოწევა, გავძელი 3 თვე.
2. როდესაც ყბა მქონდა მოტეხილი და ერთი თვე არ უნდა დამელია, თუმცა აქაც 3 კვირაზე მეტი არ შევჩერებულვარ.
3. როდესაც 1 თვის მანძილზე აი არანაირი ფიზიკური საშუალება არ მქონდა დამელია (არ დავკონკრეტდები რატომ).

და რა მომიტანა ამ წლების მანძილზე სასმელის ასეოდენ დიდ ზომებსი მიღებამ? არაფერი კარგი! სერთოდ არაფერი, რაც კი რამე ცუდი შემხვევია ცხოვრებაში შემიძლია თამამად ვთქვა და ვაღიარო იყო ან ალკოჰოლის ზემოქმედებს ან ზეგავლეის გამო. ტყუილად არ არის ნათქვამი ერთ–ერთი ყველაზე მავნე ნივთიერებაა, რომელიც ყველა ქვეყნების და ერების კანონმდებლობით არის დაშვებული და მაგალითად ევროპულ და გნვითარებულ ქვეყნებში რომ არ ყიდიან ალკოჰოლს 21 თუ 24 წლის ასაკზე ნაკლები ბირებზე ძალიან სწორესაც აკეთებენ.

ვერ ვიტყვი რომ ე.წ. “ლოთი” ვარ ამ სიტყვის ყველაზე ცუდი გაგებით, დამოკიდებულება რათქმაუნდა მაქ ანუ სურვილი მაქ რომ დავლიო (ნუ მაგიტომაც ვსვავ) მაგრამ აი ცუდად გავხვდე იმის გამო რომ არ ვსვავ, რავი ეგეი არ მახსოვს ნამდვილად. მაგრამ საქმე იმაშია, რომ ვიხსენებ ჩემ დანაპირებებს საკუთარი თავის მიმართ, რომ აი ამდენი და ამდენი ხანი არ დავლევ, არასდროს 2 კვირაზე მეტი არ გამიქაჩია. გაიჩითა პონტი ეგრევე სმა ტყდება. ხო და აი ზუსტად ამ ყველაფერმა და არა იმან, რომ რამე მაწიხებდეს ორგანულად, გადამაწყვეტინა უარი მეთქვა ალკოჰოლის მიღებაზე, მინიმუმ 2010 წლის 31 დეკემბრამდე. 5–ე დღეა რაც არ ვსვავ და რომ არ დავლიო 31 დეკემბრამდე გამოვა 29 დღე ზუსტად, რაც საკუთარი ნებით ალკოჰოლზე უარის ვთქვი, რაც სრული რეკორდი იქნება ჩემთვის : )))

ასევე ვაპირებ 31 დეკემბრის შემდეგაც თავის შეკავებას და მხოლოდ და მხოლოდ იშვიათ და კაი ვარიანტებში ე.წ. “კაი პონტებში” დალევას.

ასე რომ დაე იყოს სიფხიზლე და უპახმელიობა!!!

“კაროჩე” დაილოცოს კიბორგი, რომელიც არ წვეთავს!!!

: D : D : D

მახსოვს ეს იდიოტური ხუმრობა, რომელიც ბევრ ადამიანს დღესაც და ახლა გააღიმებს და ჩაალაპარაკებს:

– ჰაჰა ნახე რა იდიოტია ინგლისური არ იცის! : )))

ინგლისური არ იცის? და რატომ უნდა ვიცოდეთ საერთოდ? ა კი როგორ არა! საერთაშორისო ენაა და უნდა ვფლობდეთ იმისათვის, რომ ვინმეს რამე გავაგებინოთ და ვინმე და რამე, ეს არის უცხოელი ტურისტი 90% და არ გაატრაკოთ, რომ საზოგადო დელეგეციებთან გაქვთ ურთიერთობა!

ახლა კი ჩამჭ–რელ–მტყვნ–ელი კითხვა ; ) აი რომელს?! შენ, ზუსტად შენ გქონია საუბარი? ჩიკაგოელთან, მანჩესტერელთან, ინდოელთან, მალაიზიელთან, იტალიელთან, ფრანგთან, ესპანელთან, სერბთან და ა.შ. და ა.შ. არცერთს? : ))) ვახ გასაკვირი არც არის!

ყველა ზემოთ ჩამოთვლილს (მათ შორის იმ ადამიანებს, რომლებსაც ეროვნული ენა აქვთ ინგლისური) მაგრად კიდიათ ეს თქვენი 100% ტოეფელი! მაგათ აინტერესებთ თქვენი ადამიანობა!!!! და არანაირად არ უყურებენ ამ დედაში ნახსენებ თქვენ ნასწავლ ინგლისურ ენას : )))

ერთადერთი ქვეყანაა საქართველო სადაც: უნდა იცოდე ინგლისური, ინგლისელზე უკეთ და თან იყო ქალიშვილი! ქალიშვილობას თავი დავანებოთ და რატომ უნდა იცოდე ეს დედამოტყნული ენგლიშების დაულაგებელი ენა იმათზე უკეთ ამიხსნის ვინმე? ვერ? ვახ სასწაული!

ხალხნო მისაუბრია იაპონელიდან, ინგლისელამდე დამთავრებული, გვიღადავია, გვიკაიფია, ყველაფერს, რომ თავი დავანებოთ ერთმანეთის გაგვიგია და არასდროს, არცერთ უცხოელს არ ქონია კომპლექსი იმისა, რომ მან არ იცის ქართული! მე რატომ უნდა მქონდეს კომპლექსი იმისა, რომ ვიცი ინგლისური?! (ცუდად)

აი ასე და პირდაპირ გეტყვით! შეგეცით კომპლექსში, რომელსაც მე დავარქვი ტოეფელის კომპლექსი : ) მთავარია გესმოდეთ და მთავარია ესმოდეთ დანარჩენი შენ თუ 2 სიტყვა შეგეშალა ყველას დამიჯერეთ და ყლეზე კიდია! თან მაგრად!

პ.ს. (ეს მამაკაცებს) რუსული, რომ არ იცით და უკრაინელი ნაშების გადარტყვნას, რომ აპირებთ (უკრაინაში, რომ ჩახვალთ) ეგ როგორ მეც მასწავლეთ ოკ? : ))))

მე, რომ არ ვიყო ზარმაცი ალბათ მექნებოდა ისეთივე ბლოგი როგირიც არის მაგალითად (….) ნუ იმ ადამინის ბლოგი, რომელსაც “ათვალიერებს/კითხულობს” თვეში მაგ. 500 მამ–დედრი : ) იმიტომ, რომ აზრებს არ ვებრძვი და არზოვნებასაც არ გავურბი : ) უბრალოდ თუ ვარ ფხიზელი და გავიფიქრებ: – აი ეს ესე და ესეა! –ამაზე ბლოგზე შეიძლება დაწერა რამის კი არა და კონკრეტული “თეორიის”. ამ დროს მოდის ეგრევე კონტრ აზრი: –რა ჩემს … (მიმიხვდით ალბათ) მინდა იმაზე “სადმე ბლოგზე” წერა რაც ისედაც ნათელია ჩემთვის და თუ ვინმე “ხოსეს” არ გავაცანი ჩემი აზრი ამა თუ იმ საკითხთან დაკავშირებით რა შეიცვლება? : ) ნუ ფაქტია არც არაფერი : )

ახლა კი ჩემი პატარა მოსაზრება (რომელიც არის “ლიჩნად” ჩემი არავის არაფერს არ ვკადრებ, კი არა და არ ვერჩი და თუ ვინმეს რამე არ მოწონს “ცივი წყალი მოდის ონკანში” ) იმ ხალხზე, რომლებიც არიან ე.წ. “გრუზ”–ინ–ბლოგერ–პოსტერ–ფლუდერები по большому счёту : )

წერენ, წერენ, წერენ… ტვინსაც ტ…ვენ, და რას წერენ? საინტერესოს? იდეინის? მნიშვნელოვანს? ჰმ არ ვიზარებ და მართლაც არ მეზარება სხვა–და–სხვა ინდივიდების ე.წ. “პოპულარულ” ბლოგებზე ე.ვ. “ძრომიალი” : ) ნუ რა ვთქვა, ამდენი უაზრო და არაფრის მთქმელი, ინფორმაცია დავიგინები არ დევს “დაჟე” ჩინეთის გლობალურ ფორუმზე (თუ არსებობს ეგეთი, “ფორუმწერტილიჯი”–დან ავიღე მაგალითი)

არა გადასარევად მესმის, რომ ვცხოვრობთ და ვარსებობთ თავისუფალ საზოგადოებაში (ნუ თავებს “ვიბოლებთ” მაინც ამით) და გადასარევად მესმის, რომ რაზეც “გიდგება” ყველაფერზე შეგიძლია წერო wordpress–ს კომზე, მაგრამ არ მესმის იმ მკითხველის და ინდივიდის, რომელიც აკეთებს “უნიჭო” მოთხრობაზე, ლექსსზე ან მსგავს ხელოვნების დამახინჯებაზე კომენტარს როგორიცაა: –აუ (სახელი,გვარი,ზედმეტსახელი) ძაან მაგარია!!! ან რამე მაგდაგვარ კომენტარ/შეძახილს : )

მეგობრებო ; ) პუშკინს ლექსების წერა, რომ არ შესძლოდა, დანტესი პირველი ეტყოდა მაგას : ) და მერწმუნეთ არ დაწერდა არაფერს : )

მახსენდება ერთი კაი კინოს ლეგენდარული გამონათქვამი:

жить хорошо! а хорошо жить ещё лучше! ანუ ბლოგი კი კარგია და აზრის დაფიქსირება, მაგრამ კარგი ბლოგი უფრო კარგია : ) ანუ აზრის დაფიქსირებისას აზრის ფიქსაციაც, რომ არის “სახეზე”

აი ეს არის ჩემი მოკრძალებული აზრი დღევანდელ დღეს არსებულ ეგრე დავარქვათ “ბლოგერომანიაზე”

P.L.U.R.

Нечего личного just ჩემი მოსარზება : )

ნუ ამ ყველაფერთან ერთად სხვა ნაკრებებმაც, ხომ უნდა მიიღონ როდესღაც ერთ–ერთი ვარსკვალი და ასახონ ის თავის ერის საფეხბურთო მაისურზე : ) არგენტინა, ბრაზილია, გერმანია, იტალია, ურუგვაი (ამათ ორი აქვთ ვინც არ იცის), ხომ არ იქნებიან სულ ჩემპიონები : ) (გაიხსენეთ 1998 წელი).

ვულოცავ ესპანეთის ნაკრებს გამარჯვებას და ფინალში ვუსურვებ თასის აღებას საუკეთესოს : )

პ.ს. 2014 მოვა, აიკრებს ბუნდესგუნდის გამოუცდელი მაგრამ უაღრესად ნიჭიერი ახალგაზრდა ფეხბურთელები ცოტა მეტ გამოცდილებას და იმედია თასი გერმანიაშიც ჩავა : )

პ.ს.ს. საქართველომაც გააღწიოს ერთხელ ფინალურ სტადიამდე და მერე ყველა ქვეყნების დედაც სანამ არ გაგვაგდებენ : ))))))

მაგრამ აქ საქმე ამაში არაა, თუ როგორ გადავლახავთ ამ კედელს, განგრევა იქნება ეს გადახტომა თუ სხვა რამე, საქმე იმაშია, რომ ჩვენი პატარა და ამავე დროს დიდი სიცოცხლის მანძილზე ეს კედლები არის აურაცხელად ბევრი. არსებობს პატარა კედლები, საშუალო ზომის, ცოტა მოზრდილი, დიდი და ნამდვილად უზარმაზარი. ყველა ადამიანი თავისებურად უდგება ამ კედლებს და თითოეულ კედელს თავისებურად ლახავს.

უზარმაზარი კედლის შემთხვევაში ადამიანი იწყებს ფიქრს, აი ეს გადამალახინა და ამის მერე სულ სხვა გზით ვივლი (ამისთანა კედლები, რომ აღარ შემხვდესო) მაგრამ ცხოვრება ისე არაა მოწყობილი როგორც თითოეულს გვინდა, ცხოვრება ეგრე ვთქვათ, ერთი დიდი ქვაბია სადაც ასიათასობით ინგრიდიენტი იხარშება და ხშირ შემთხვევაში ერთმანეთს უშლიან ხელს.

ერთია ფაქტი ადამიანი ამ უზარმაზარ კედელს ცდება თუ არა ეგ კედელი მის ზურგს უკან რჩება და მისთვის ის აქტუალური აღარაა, ფაქტიურად ის ივიწყებს ყველა იმ აზრს თუ დაპირებას, რომელსაც აძლევდა საკუთარ თავს იმ მომენტში სანამ მაგ კედლის წინ იდგა და ხშირ შემთხვევაში ზუსტად ეს განაპირობებს იმას, რომ ამ გზაზე კიდევ და კიდევ ხვდება ადამიანს უზარმაზარი კედლები.

თითოეული კედლის გადალახვისას ადამიანი, რომ იმახსოვრებდეს და აანალიზებდეს თავის წინა გამოცდილებას, კედლების სიდიდე იმდენად მცირე იქნებოდა, რომ გადაბიჯებაც კი იქნებოდა შესაძლებელი, თუმცა ამანაც შეიძლება ისე გაათამამოს თავის გზაზე ადამიანი, რომ ერთ–ერთ კედელს ვერც გადააბიჯოს და ეგრე ვთქვათ “გაეჟეშტოს” მას : ) .

ასე, რომ უნდა გვახსოვდეს რაც არ უნდა ვქნათ კედელი ჩვენი ცხოვრების გზის განუყოფელი ნაწილია, მის გარეშე თამამად შემიძლია განვაცხადო ცხოვრება ძალზედ უინტერესო იქნებოდა, უბრალოდ უნდა ვისწავლოთ და დავიმახსოვროთ თითოეული კედლის გადალახვის მაგალითი და ამავე დროს თავში არ უნდა აგვივარდეს (ეს თუ დავძლიე ვეღარაფერი დამიდგება წინო) და ვფიქრობ ყველაფერი გზის ბოლოს იქნება კარგად.